Aidan Baker’s onophoudelijke verkenningstocht door de muzikale wereld heeft hem deze keer naar het Britse Atavist gevoerd, een relatief nieuwe ster aan het doomfirmament die garant staat voor behoorlijk ranzige doom in het straatje van Moss en Khanate.
Als je bedenkt dat Aidan’s eigen project Nadja zeker in haar begindagen diep geworteld zat in de hypnotische funeral doom zou je je kunnen verwachten dat een samenwerking tussen de twee zou resulteren in een massieve muur van verpletterend zware gitaren, beukende drums en schreeuwerige vokills.
Wel, niet dus.
Tegen alle verwachtingen in hebben ze een opmerkelijk kalm album afgeleverd dat uit 2 nummers bestaat, elk benoemd naar de indivuele speelduur. Net zoals Atavist op hun eigen debuut ook gedaan heeft.

"Twenty Four: Sixteen" begint met een resonerend gitaarakkord dat langzaam aan uitgroeit tot een dreunende melodie, die doorheen heel het nummer weerklinkt. Stukje bij beetje groeien er nieuwe elementen bij, als jonge twijgjes terwijl de stam, de basismelodie, alsmaar steviger wordt, sterk genoeg zelfs om de distortion van de gitaren te dragen. Deze schudden heen en weer alsof de wind door hen waait. Vanuit de verte heeft diezelfde wind een stem aangevoerd, ongetwijfeld aangetrokken door dit natuurspektakel.
Maar het blijft onverstaanbaar voor de takken en sterft snel weg als de wind verder waait naar "Twenty Nine: Thirty Seven". Een zacht ambientcollage van langgerekte hol klinkende geluiden speelt met een drone die aanzwelt tot een zwepende storm vooraleer ze eindigt in die betoverend hypnotische groove waar Nadja het patent op lijkt te hebben.

Bij elke samensmelting is het beste waar je kan op hopen dat het eindresulaat op een of andere manier meer is dan de som van de delen, dat het, ontvlamd door die magische vonk, een eigen leven begint te leiden. En dat is nu net wat Nadja en Atavist hier bereikt hebben. Mijn felicitaties aan de ouders!

samohT