World Winding Down, uitgebracht tegen het einde van 2007, is het eerste album van Agitated Radio Pilot dat op CD is uitgebracht, en het is meteen een dubbelalbum geworden. Het zou ook best eens David Colohan's meesterwerk kunnen worden, want ik zou toch wel heel erg onder de indruk zijn als er ooit nog iets beters van het project uitkomt. Ook al is het onbekend, ik vind deze muziek zoveel beter dan het meeste dat er tegenwoordig wordt uitgebracht in verwante gebieden als folk en singer/songwriter. Op dit album neemt Agitated Radio Pilot elementen uit deze genres, maar weet ze echt net wat verder de ontwikkelen, en slaat briljante nieuwe wegen in.

Ergens is World Winding Down een logisch vervolg op Your Turn To Go it Alone uit 2006; de meeste nadruk ligt ook hier op melancholische liedjes met gitaar en zang. De rol van instrumentale nummers is groter geworden, waardoor dit album voor mij een perfecte synthese bereikt tussen geweldige nummers en mooie akoestische soundscapes en intermezzo's. Een indrukwekkende lijst met gastartiesten biedt instrumentale en vocale steun aan dit alles; het zou wat ver gaan om ze allemaal te noemen - ze nemen een hele pagina van het boekje in beslag - maar enkele van de meer belangrijke zijn Richard Moult (Far Black Furlong) op piano, Maja Elliott op keyboards en zang, en Alison O'Donnell (Mellow Candle) op zang. Een ander belangrijk element zijn de vele veldopnames (met name afkomstig van Gavin Prior en Anders Gjerde) en vogelopnames die subtiel in zowel de liedjes als de instrumentalen verwerkt zijn.

En dan nu een korte indruk van de structuur van het album. Dit is niet alleen een dubbelalbum, er is ook nog een erg sterke symmetrie tussen Numinous Blues en Luminous Blues. Ze hebben allebei twaalf nummers, om te beginnen, en zijn tussen de 45 en 50 minuten lang. Maar de aard van de parallelle nummers is ook erg vergelijkbaar. Het eerste nummer aan beide kanten is een instrumentale intro. De eerste helft heeft een warme dronende soundscape, de tweede een prachtige korte pianocomppsitie van Richard Moult met gastvocalen van Larissa Pychlau (Cele) en extra effecten. De tweede en derde nummers zijn allemaal uitstekende voorbeelden van Colohan's typische stijl van liedschrijven. Met name "All That Fall" en "Around Closing Time" laten zijn uitzonderlijke talent voor het schrijven van lied en tekst zien. De vierde nummers voeren dit echter nog een stapje verder; zowel "Caroline Sings" als "Take Heed of Your Hurt" zijn echt prachtig, allebei met achtergrondzang door O'Donnell en keyboards door Elliott. De nummers vijf zijn allebei intermezzo's, en de zessen en zevens zijn (uiteraard) centrale nummers. Het titelnummer en "Another Day" (een Roy Harper-cover) zijn allebei erg goed, maar de zevens zijn weer een paar van mijn absolute favorieten. Op dit paar vormen Richard Moult en David Colohan het perfecte duo, en ze presenteren twee uitzonderlijk mooie pianonummers. Ik hoop ze in de toekomst meer samen te horen! De symmetrie wordt hierna wat minder, maar "Earthfasts" moet ik nog even noemen, ook een van mijn favorieten. Het is het langste nummer, en een erg goede oefening in freefolk-experimentatie. Het begint met wat mooi bluesy gitaar- en vioolwerk door Richard Skelton, en gaat dan verder als een modern folkstuk, waar het leeuwendeel van de vrouwelijke gastzangeressen meedoen in koor, met dit keer ook Sharron Kraus erbij. De twee keer twee laatste nummers zijn dan weer wel te vergelijken. De nummers elf zijn de laatste 'gewone' liedjes, terwijl de twee afsluiters een wat rustigere ambient-aanpak kennen, waardoor allebei de kanten op een stemmige, melancholische noot eindigen.

Hoewel het album niet zonder enige zwaktes is (met name wat betreft enkele gastvocalisten en wat noisy gitaarsolo's), is dit toch wel een van die albums die de kleine foutjes ruimschoots compenseert met alle positieve kanten. De manier waarop toch al uitstekende liederen met muzikaal detail en diepte van geluid worden gecombineerd, iets dat we op ieder nummer terughoren, is het kenmerk van een echte klassieker. Op deze manier overstijgt World Winding Down genregrenzen en verenigt het de beste elementen van verschillende soorten muziek. Natuurlijk is het nog steeds vooral een 'folk'-album, maar je ontdekt toch al snel dat het ook veel meer is. Zoals de basismelodieën van het folknummer iets groters worden door ze te combineren met soundscapes en experimenten, zo ook de teksten; een lied dat binnen andere contexten 'gewoon' over liefde en verlies zou gaan krijgt zo een nieuw niveau.

Als het nu nog niet duidelijk is dat ik enthousiast ben over dit album, dan heb je niet goed opgelet. Dit is veruit mijn favoriete album van 2007, en een van die zeldzame albums waardoor ik spijt krijg van mijn besluit om net uitgekomen albums nooit hoger dan een 9 te geven. Genoeg gepraat - ga deze maar eens beluisteren en zegt het voort. Als Colohan hier niet wat erkenning voor krijgt, dan is het een trieste wereld...

O.S.