nederlands
englishAlle inhoud is © 2006-2009, Evening of Light.
#3 is het (je raadt het al) derde album van het Deense duo Antenne, bestaande uit Kim G. Hansen en Marie-Louise Munck. Beide bandleden hebben ervaring in de band Amstrong, en Hansen was ook nog een lid van Institute for the Criminally Insane. Dit album wordt gemarket als trip-hop, maar ik vind het altijd moeilijk om me daar iets bij voor te stellen. In zulke contexten duikt Portishead geheid op, en het promoblaadje voor #3 is geen uitzondering. Dat stoort me altijd een beetje, want ik ben nu net een van de schijnbaar weinige mensen die niet bijzonder veel heeft met Portishead, and daardoor heb ik zogenaamde trip-hop altijd een beetje links laten liggen.
Maar genoeg gezeurd - wederom heb ik mezelf ervan overtuigd dat je soms gewoon moet kappen met mauwen en de CD moet gaan luisteren. Nou, #3 is een fijn, relaxt album samengesteld uit electronica (maar slechts weinig prominente beats), akoestische en elektrische gitaar, keyboards, en de zachte stem van Mvr. Munck. De eerste eerste drie nummers vestigen een sterke, kalme sfeer, gebruik makend van de bovengenoemde elementen. Met name "Gloves On" heeft een pakkend, gelukzalig tintje. "Ttreaa#7" is een experimenteel instrumentaal nummer vol ruis en noise, en uitstekend werk van gitaar en saxofoon. "Blue Light" is melancholischer, met een minimalistische, droevige melodie, en wat subtiele percussie. Twee van de laatste drie nummers zijn weer instrumentale experimenten, alhoewel wat conventioneler dan "Ttreaa#7". "End" is het laatste nummer met zang, en ook hier is de sfeer iets melancholischer.
Hier en daar schijnt dit album me iets te gemakzuchtig voor. De zang is consistent, maar je zou ook kunnen zeggen dat ze wat vlak is. Het album experimenteert hier en daar lekker, maar alles bij elkaar is het misschien toch ook wat te voorzichtig naar mijn smaak. Ik denk dat Antenne er goed aan zou doen om de sterke punten op peil te houden, maar toch iets meer uitdaging toe te voegen. Toch is #3 al met al een album dat erg goed werkt zoals het nu is. Het is doordrongen van een typisch gemoed dat tegelijkertijd kalm, teneergeslagen en troostend is.
Dus, trip-hop of niet, dat laat ik aan anderen over. Wat telt is dat dit een geslaagd album is met gelijke delen electronica, ambient, en melancholische folky pop, en als dat je goed in de oren klinkt, moet je deze Denen zeker eens beluisteren.
O.S.
Maar genoeg gezeurd - wederom heb ik mezelf ervan overtuigd dat je soms gewoon moet kappen met mauwen en de CD moet gaan luisteren. Nou, #3 is een fijn, relaxt album samengesteld uit electronica (maar slechts weinig prominente beats), akoestische en elektrische gitaar, keyboards, en de zachte stem van Mvr. Munck. De eerste eerste drie nummers vestigen een sterke, kalme sfeer, gebruik makend van de bovengenoemde elementen. Met name "Gloves On" heeft een pakkend, gelukzalig tintje. "Ttreaa#7" is een experimenteel instrumentaal nummer vol ruis en noise, en uitstekend werk van gitaar en saxofoon. "Blue Light" is melancholischer, met een minimalistische, droevige melodie, en wat subtiele percussie. Twee van de laatste drie nummers zijn weer instrumentale experimenten, alhoewel wat conventioneler dan "Ttreaa#7". "End" is het laatste nummer met zang, en ook hier is de sfeer iets melancholischer.
Hier en daar schijnt dit album me iets te gemakzuchtig voor. De zang is consistent, maar je zou ook kunnen zeggen dat ze wat vlak is. Het album experimenteert hier en daar lekker, maar alles bij elkaar is het misschien toch ook wat te voorzichtig naar mijn smaak. Ik denk dat Antenne er goed aan zou doen om de sterke punten op peil te houden, maar toch iets meer uitdaging toe te voegen. Toch is #3 al met al een album dat erg goed werkt zoals het nu is. Het is doordrongen van een typisch gemoed dat tegelijkertijd kalm, teneergeslagen en troostend is.
Dus, trip-hop of niet, dat laat ik aan anderen over. Wat telt is dat dit een geslaagd album is met gelijke delen electronica, ambient, en melancholische folky pop, en als dat je goed in de oren klinkt, moet je deze Denen zeker eens beluisteren.
O.S.