nederlands
englishAlle inhoud is © 2006-2009, Evening of Light.
A.Lixivia is een Canadees (ik neem aan uit Québec) neo-folk project van Alexandre Huard. Dit is het debuut-album, uitgebracht op Little Somebody Records met een zeer fraaie lay-out. Eigenlijk is de lay-out zelfs zo mooi gedaan, dat het misleidend is, aangezien ik de muziek teleurstellend vond.
Nous n'étions pas bevat een aantal liedjes, die allen gemiddeld onder de vier minuten duren. De eerste nummers vormen een aardige opener en zijn veelbelovend. We horen sfeervolle en melancholische akoestische gitaar, mooie natuurlijke percussie en wat gemanipuleerde zang op de achtergrond. Vooral deel I van het titelnummer is goed stukje muziek in dezelfde lijn van projecten als :Of the Wand & the Moon:. "Mysterium Conjunctionis" is nog steeds goed, als je de percussie negeert die uit de maat loopt, maar vanaf "Le Plus Sompteux des Palais" wordt het steeds minder. Ik kan nog leven met het grappig bedoelde orgeltje, maar de zang is echt een afknapper. Het is gewoon niet... goed. "Réintegrons le Cycle" is wat dit betreft misschien wel het ergste nummer; een kort tussenstukje dat wel aardig zou klinken, als we niet de valse en ongeïnspireerde zang zouden horen. "Sans fin" lijkt dan een zegen, alweer een melancholisch instrumenteel nummer met echter wel erg bekende akkoorden. De rest van het album bevat geen echte verrassingen, alleen nog wat aardige melodieën, maar ook wat mindere stukken. Samengevat kan ik zeggen dat dit een erg middelmatig album is. De melodieën zijn van mooi, rustig, sfeervol, maar nooit origineel. Daar komt nog bij dat Alexandre echt zijn zang moet verbeteren voordat hij een nieuwe officiële release uitbrengt.
Nu nog iets over de lay-out. Zoals ik al verwacht van Little Somebody, is het een handgemaakt pakketje in een geweldige stijl. Dit keer is het een sfeervolle bosfoto (met water op de achtergrond), die op een donkerbruine kartonnen hoes is vastegezet. Aan de binnenkant is het boekje mooi afgerond met een doorzichtige versie van de foto op de voorkant. Helaas heb ik echter liever een goed album met matig artwork, dan een zeer matig album met een geweldige lay-out. Dit album is gewoon niet goed genoeg om als debuut te worden uitgebracht - het is meer een demo, en wat meer oefening en werk voor het uitbrengen van iets had geen kwaad gekund.
O.S.
Nous n'étions pas bevat een aantal liedjes, die allen gemiddeld onder de vier minuten duren. De eerste nummers vormen een aardige opener en zijn veelbelovend. We horen sfeervolle en melancholische akoestische gitaar, mooie natuurlijke percussie en wat gemanipuleerde zang op de achtergrond. Vooral deel I van het titelnummer is goed stukje muziek in dezelfde lijn van projecten als :Of the Wand & the Moon:. "Mysterium Conjunctionis" is nog steeds goed, als je de percussie negeert die uit de maat loopt, maar vanaf "Le Plus Sompteux des Palais" wordt het steeds minder. Ik kan nog leven met het grappig bedoelde orgeltje, maar de zang is echt een afknapper. Het is gewoon niet... goed. "Réintegrons le Cycle" is wat dit betreft misschien wel het ergste nummer; een kort tussenstukje dat wel aardig zou klinken, als we niet de valse en ongeïnspireerde zang zouden horen. "Sans fin" lijkt dan een zegen, alweer een melancholisch instrumenteel nummer met echter wel erg bekende akkoorden. De rest van het album bevat geen echte verrassingen, alleen nog wat aardige melodieën, maar ook wat mindere stukken. Samengevat kan ik zeggen dat dit een erg middelmatig album is. De melodieën zijn van mooi, rustig, sfeervol, maar nooit origineel. Daar komt nog bij dat Alexandre echt zijn zang moet verbeteren voordat hij een nieuwe officiële release uitbrengt.
Nu nog iets over de lay-out. Zoals ik al verwacht van Little Somebody, is het een handgemaakt pakketje in een geweldige stijl. Dit keer is het een sfeervolle bosfoto (met water op de achtergrond), die op een donkerbruine kartonnen hoes is vastegezet. Aan de binnenkant is het boekje mooi afgerond met een doorzichtige versie van de foto op de voorkant. Helaas heb ik echter liever een goed album met matig artwork, dan een zeer matig album met een geweldige lay-out. Dit album is gewoon niet goed genoeg om als debuut te worden uitgebracht - het is meer een demo, en wat meer oefening en werk voor het uitbrengen van iets had geen kwaad gekund.
O.S.