nederlands
englishAlle inhoud is © 2006-2009, Evening of Light.
Alethes is een project van J. Joshua Philips, en een zekere 'Exile'. Dit is hun debuutalbum, uitgebracht in een prachtige 6x6" gatefold van dik, leerachtig papier, met verfijnd artwork en kalligrafie in glanzend zwart reliëf. Op dit duistere akoestische album worden J.J. en Exile vergezeld door Armin Zomorodi op cello, Nora Danielson op viool en Markus Wolff van Waldteufel op percussie.
Duister akoestisch is misschien wel de beste manier om dit album te omschrijven, omdat het niet erg lijkt op de meeste bands die normaal geassocieerd worden met het dark folk genre. Veel van de melodieën en akkoorden op akoestische gitaar doen me denken aan een metal-achtige benadering van muziek en op een bepaalde manier zou je dit album zo kunnen beschouwen. Aan de andere kant zou ik deze vergelijking achterwege kunnen laten, omdat het me onnodig lijkt mensen af te schrikken die niks hebben met het metalgenre. Dit album heeft een unieke stijl, en een geheel eigen aantrekkingskracht.
De eigenlijke opener, "dust", is een goede weergave van het geluid van Alethes. Obscure, aardse, langzame arrangementen op gitaarakkoorden, met een lage en rauwe stem (die misschien niet iedereen zal kunnen waarderen), percussie (klinkt als bodhrán) en een aantal fraaie stukken voor de strijkers. Zoals mijn woordkeuze suggereert, heeft deze muziek een erg duistere sfeer, die zowel nachtelijke natuurbeelden oproept als de spirituele problemen die in de teksten beschreven worden. Het rauwe karakter van "dust" en vooral "we once were" wordt gecompenseerd door de zachtaardige aard van het titelnummer, dat een prachtige gitaar- en strijkmelodie heeft en zachte zang. "eostre" is ook een wat contemplatiever, zeer langzaam nummer met een aantal zeer goede melodieën. Het laatste nummer, "a journey to arachne", is een prikkelend nummer met een marsritme op snare, over spirituele doorzettingskracht in het aangezicht van een gezonken wereld.
Wat valt er verder nog te zeggen, behalve dat dit een uitstekend debuut is? Warm aanbevolen aan alle liefhebbers van duistere, sfeervolle en akoestische muziek en folkliefhebbers met een brede smaak.
O.S.
Duister akoestisch is misschien wel de beste manier om dit album te omschrijven, omdat het niet erg lijkt op de meeste bands die normaal geassocieerd worden met het dark folk genre. Veel van de melodieën en akkoorden op akoestische gitaar doen me denken aan een metal-achtige benadering van muziek en op een bepaalde manier zou je dit album zo kunnen beschouwen. Aan de andere kant zou ik deze vergelijking achterwege kunnen laten, omdat het me onnodig lijkt mensen af te schrikken die niks hebben met het metalgenre. Dit album heeft een unieke stijl, en een geheel eigen aantrekkingskracht.
De eigenlijke opener, "dust", is een goede weergave van het geluid van Alethes. Obscure, aardse, langzame arrangementen op gitaarakkoorden, met een lage en rauwe stem (die misschien niet iedereen zal kunnen waarderen), percussie (klinkt als bodhrán) en een aantal fraaie stukken voor de strijkers. Zoals mijn woordkeuze suggereert, heeft deze muziek een erg duistere sfeer, die zowel nachtelijke natuurbeelden oproept als de spirituele problemen die in de teksten beschreven worden. Het rauwe karakter van "dust" en vooral "we once were" wordt gecompenseerd door de zachtaardige aard van het titelnummer, dat een prachtige gitaar- en strijkmelodie heeft en zachte zang. "eostre" is ook een wat contemplatiever, zeer langzaam nummer met een aantal zeer goede melodieën. Het laatste nummer, "a journey to arachne", is een prikkelend nummer met een marsritme op snare, over spirituele doorzettingskracht in het aangezicht van een gezonken wereld.
Wat valt er verder nog te zeggen, behalve dat dit een uitstekend debuut is? Warm aanbevolen aan alle liefhebbers van duistere, sfeervolle en akoestische muziek en folkliefhebbers met een brede smaak.
O.S.