nederlands
englishAlle inhoud is © 2006-2009, Evening of Light.
Interview met Phil Legard
15 februari 2007 - door O.S. en D.M.K.Alle afbeeldingen door Phil Legard
Phil Legard is de man achter Xenis Emputae Travelling Band, een project gewijd aan het vastleggen op muziek van de mystieke en folkloristische kanten van het landschap. Phil is naar vele locaties in Groot-Brittanië gereisd om zijn muziek op te nemen, geïnspireerd door de geest van de omgeving. Phil brengt ook het grootste deel van zijn muziek zelf uit met zijn label Larkfall, en hij heeft een sludgy rock/drone project met de naam The Neon Death Slittes. We besloten hem aan enkele vragen te onderwerpen om wat te weten te komen van de concepten die achter zijn bezigheden schuilgaan.
O.S. & D.M.K.: Kun je ons iets vertellen over hoe je Xenis Emputae Travelling Band bent begonnen? Had je voor die tijd muzikale projecten?
Phil: Ik neem al muziek op sinds mijn 15e of 16e, eerst op een oude cassetterecorder. Het varieerde zo ongeveer tussen Syd Barrett-achtige akoestische lonermuziek en noise, afhankelijk van mijn humeur. Ik was nogal in de war in die tijd, en ik denk dat ik muziek begon op te nemen als een soort therapie. Ik geloof sterk in de helende en psychologische effecten van zowel het maken van als het luisteren naar muziek. Toen ik laatst die bandjes terughoorde klonk het heel, heel slecht, maar die muziek heeft destijds wel zijn taak vervuld!
XETB is officieel ontstaan bij Men-an-Tol, een interessante oude steen in Cornwall, hoewel sommige elementen al aanwezig waren in opnames die ik eerder als Xenis Emputae, Princess Head en Fields of Dharma had gemaakt. Maar Men-an-Tol heeft het allemaal echt in gang gezet... de dagen doorgebracht met het ervaren van het landschap, met z'n cirkels en oeroude tombes, dat heeft iets in me naar boven gebracht, en mijn fantasie aangewakkerd.
Wat zijn enkele belangrijke muzikale invloeden voor je?
Nou, mijn ouders hebben volgens mij wel een grote invloed gehad op waar ik naar luisterde - ze hadden veel folk- en bluesplaten. Een van mijn eerste herinneringen is denk ik dat ik onder de tafel zat te luisteren naar Andy Irvine en Paul Brady die "Arthur McBride" zingen. Ze hebben me ook met Steeleye Span bekend gemaakt - Ik vond de sfeer op albums als Now We Are Six en Below the Salt geweldig, erg duister en 'middeleeuws'.
Behalve folk kwam ik in mijn tienertijd in aanraking met een hoop vreemde muziek, nadat ik zomaar een album van Gong had gekocht... Zoiets had ik nog nooit gehoord! Toen ik meer onderzoek deed naar het verleden van Daevid Allen ging ik van een hoop 60s-psychedelia houden, vooral de Engelse. Albums als Faintly Blowing van Kaleidoscope waren erg belangrijk voor me.
De laatste tijd ben ik erg gecharmeerd geraakt van Arvo Pärt's muziek en methodes... I denk dat sommig materiaal van A Prism for Annwn en de aankomende Pneumatic Consort verzamel-CD beïnvloed zijn door zijn gebruik van de terts en zijn tintinnabulatie-methode - hoewel het natuurlijk is 'vervormd' door de lokale landschappen, mijn lo-fi spullen, algemeen gebrek aan virtuositeit, en vreemde gehoor voor geluid en structuur.
Andere recente favorieten van me zijn Furekaaben, Musica Elettronica Viva, Dreamies, Prima Materia, Luciano Cilio, Metgumbnerbone, Wilburn Burchette, Pyramids, Don Cherry, Heron, Guillaume de Machaut, Alfonso el Sabio, George Crumb, Komitas...
Kun je ons iets vertellen over The Pneumatic Consort, een van je andere projecten? Wat voor concepten steken er achter?
The Pneumatic Consort is vooral gericht op windinstrumenten. Ik heb me volgens mij altijd het meest op mijn gemak gevoeld met het spelen van fluiten e.d. - dat ze werken door de adem van de bespeler maakt de instrumenten erg intiem, vind ik. De elementaire klank van windinstrumenten bestond al voor de mens - het fluiten van de wind tussen een spleet in de rotsen, of tussen de takken van een boom, bijvoorbeeld. Ik vind dat het geluid van sommige windinstrumenten - de lagere noten van de fluit in het bijzonder - een soort intuitieve, 'vrouwelijke' energie suggereert. De griekse mythe van Apollo en Marsysas werd door sommigen geïnterpreteerd als een allegorie van de overwinning van het intellect (Apollo's lier) over de lagere lusten (de auolos (hobo) van Marsysas) - of met andere woorden, de overwinning van het 'mannelijke' aspect rationaliteit. Hildegard von Bingen was wat aardiger voor de windinstrumenten, aangezien ze het geluid van de fluit vergeleek met de adem van de Heilige Geest.
Een tweede album van The Pneumatic Consort is bijna af. Het heet Grotto Grove and Shrine, naar een vers uit een van mijn favoriete gedichten van Kathleen Raine, dat gevoelens oproept van het in een verkeerde tijd geboren zijn - van het dolen door een landschap waar de heilige bronnen lang geleden zijn opgedroogd, maar waar misschien nog iets van de oude wereld begraven ligt. Het bevat materiaal opgenomen in 2005, op een paar van mijn favoriete spookplaatsen (Ilkley Moor, Barden Fell), en tijdens een terugkeer naar Cornwall naar een kerk, waar - volgens de lokale folklore - een begrafenis van een elfenkoningin heeft plaatsgevonden.
En hoe zit het met dat andere project, The Neon Death Slittes?
Oh... the Neon Death Slittes is gruwelijke, zompige, rock 'n' roll-achtige muziek. De oorspronkelijke bedoeling van het project was om op de psychogeografie van de stad in te zoomen, en om een reeks 'Zodzorische' technieken toe te passen, waarbij de hierarchieën van onze samenleving worden gereduceerd tot symbolen, die dan worden opgenomen/gemanipuleerd als deel van een muzikaal project. Een voorbeeld van zo'n hierarchie zou zijn: stad > postcodes > straatnamen > huisnummers. De inhoud van ieder niveau kan dan geabstraheerd worden tot de namen en beelden van de genius loci [geest van een plaats, O.S. & D.M.K.], om een moderne stadsmythe te creëren...
Maar, afgezien van al die onzin is NDS gewoon een 'goodtime boogie band'! Ik neem niet zo veel NDS-materiaal meer op, aangezien ik er een beetje doof van wordt...
Werk je met gastmuzikanten?
Voor XETB werk ik bijna altijd alleen. Ik merk dat ik in het bijzijn van anderen niet dezelfde vrijheid heb om een landschap te ervaren. Een uitzondering was mijn partner, die "A Lyke Wake Dirge" zong op New Etheric Muse. Daarnaast is er nog een recente trip naar Barden Moor met mijn vriend Rhid (die in de band Lanterns speelt), die resulteerde in een nummer voor de aankomende Pneumatic Consort CD, dat we hebben opgenomen in een geweldig mooi, dichtbegroeid bos op de rand van een klif.
Wanneer werd je voor het eerst die wisselwerking tussen mens en natuur/landschap gewaar? Hoe zou je je relatie met de natuur omschrijven?
Nou, ik denk dat mijn eerste diepe gewaarwording in 2001 was, toen ik de prehistorische stenen van Cornwall bezocht... voor die tijd was ik volgens mij meer geïnteresseerd in de hemel - ruimte, astronomie, astrologie, enzovoort.
Ik ben bang dat ik op het moment niet weet hoe ik mijn relatie tot de natuur moet definiëren! Ik herinner me dat ik jaren geleden eens iets had gelezen op een oude LP van Shirley Collins, iets in de strekking van dat veel mensen die in die tijd betrokken waren bij de folkrevival geen holistische benadering van de Engelse folktraditie hadden, maar Shirly Collins wel - dit houdt ook in dat je de 'horror of nature' begrijpt die in veel Engelse folkmuziek en folklore zit. Ik zou niet durven zeggen dat ik erg bij die gruwelen blijf hangen (integendeel!), maar de natuurlijke kringlopen van schepping en vernietiging, een gevoel van afgezonderd zijn, tijdloosheid (weg zijn van veel van de tijdseisen van de stad), en de vrijheid die je voelt als je alleen in de natuur bent; die dingen spelen allemaal een rol in mijn relatie tot de natuur...
Je zei in een ander interview dat je geïnteresseerd was in de Hermetische traditie. Wat voor soort onderzoek heb je daarnaar gedaan, en speelt het een rol in je muziek? We krijgen bijvoorbeeld het gevoel dat Alchemie een grote thematische rol speelt in sommige van je albums.
Wel, ik vind de instellingen en doctrines van de Hermetische traditie erg inspirerend - in het bijzonder hun concept van een universum waarin alle dingen met elkaar verbonden zijn via systemen van correspondentie, sympathie en antipathie. In eerste instantie waren de behandelingen van de genius loci en beschermende godheden in Agrippa's Occulte Filosofie erg van invloed op mijn ideeën...
Mijn hoofdinteresse is John Dee's Hieroglyphic Monad. Het wordt vaak geïnterpreteerd als een alchemistisch werk, maar ik denk dat uit de inleiding duidelijk wordt dat Dee sterk geloofde dat het een visuele sleutel was voor alle kunsten en wetenschappen. Zowel het symbool als de kosmologische en numerologische discussies in het boek zijn een genot om mee te spelen en te interpreteren. In zijn brief aan Maximiliaan die het werk inleidt, bespreekt Dee de verborgen kenmerken van het symbool, en hij zegt: "justly may the musician be struck with wonder when here he will perceive inexplicable, celestial harmonies without any movement and sound." Het is me echter nog steeds enigszins onduidelijk hoe de Monad gerelateerd kan worden aan muziek. Hoewel wiskundige en numerologische hulpmiddelen als de Tetrakys in zijn werk besproken worden (wat natuurlijk tot een overpeinzing van de harmonische reeks leidt), zijn verdere verkenningen van de beeldende kant van het werk nog niet echt informatief geweest. Om een voorbeeld te geven, het kruis van de Monad kan geïnterpreteerd worden als twee lijnen van vier eenheden - oftewel twee tetrachorden [helften van een toonladder, O.S. & D.M.K.] - maar deze observaties hebben op het moment nog nergens toe geleid!
The Pyrognomic Glass heeft wel wat alchemistische invloeden, vanwege het onderwerp van de nummers (dauw), en de dingen die ik destijds las. De titels van de 'lenzenserie' komen voort uit een interesse in het vroege gebruik van de optiek als onderdeel van 'natuurlijke magie' (de voorganger van de huidige wetenschap). The Selenographic Lens verwijst naar een voorwerp waarmee schrift op de Maan kon worden geprojecteerd, waarover Agrippa iets door laat schemeren. The Pyrognomic Glass is het 'brandglas' uit Porta's Natural Magick - het gebruik van zonnestralen als bron van ontsteking heeft vele 'voorwetenschappelijke' auteurs gefascineerd sinds de geschiedenis van de brandspiegels van Archimedes. Tot slot komt A Prism for Annwn uit een spiritualistisch boek van Arthur Findlay, waarin er een diagram is weergegeven van het electromagnetische spectrum dat niet alleen zichtbaar licht, röntgenstraling en dergelijken bevat, maar ook de onzichtbare 'wereld der geesten'. Ik vond het een leuk idee dat een prisma niet alleen het spectrum van zichtbaar ligt zou breken, maar op de een of andere manier ook een onzichtbare, parallelle werkelijkheid zou onthullen...
Wat betreft universele correspondenties ben ik me recentelijk gaan interesseren voor de relatie tussen de muzikale kerkmodi, de zeven modi van de ethiek en de zeven Ptolemaeische sferen, zoals deze werd voorgesteld door sommige middeleeuwse schrijvers. Ik heb het gevoel dat de muziek van deze modi veel gemeen heeft met Engelse folk, en ik heb mezelf vermaakt met monofonische of door drone begeleide improvisaties, iedere dag met een andere modus... meestal op een kleine tweeoctaafs 'psaltery' [soort citer, O.S. & D.M.K.], maar zo nu en dan op het harmonium... of de banjo!
Naast inspiratie uit folklore gerelateerd aan de opnamelocaties gebruik je ook eigen concepten in je nummers zoals 'The Prince Occidental' en 'The King of Swords'. Wat voor figuren zijn dit?
Dit zijn vaak verzonnen figuren - dagdromen die in de geest tevoorschijn komen tijdens het maken van de eerste opnames. The Prince Occidental en The King of Swords zijn zoon en vader - het westelijke gedeelte van de hemel wordt geassocieerd met het element lucht, en verder heeft een uitbreiding van het concept van de zwaarden uit de tarot er nog mee te maken. Ik zal niet heel erg mystiek gaan lopen doen, maar ze staan op een lijn met Amendiel en Malgaras, een paar beschermgeesten in de raadselachtige Stenographia van Trithemius. Of Trithemius z'n werk nu cryptografish, magisch of een vreemde mengeling is, is niet duidelijk - het is een merkwaardig, raadselachtig werk... maar het beeld van een wereld die wordt getergd door hierarchieën van luchtgeesten, gerelateerd aan de delen van de hemel en bepaalde geografische locaties, dat vind ik erg inspirerend. Die invloed is ook terug te vinden op het nummer "Water Invocation" op de split met Jani Hellén, waarin de lettergrepen van de naam Hydriel (Trithemius' watergeest) zijn gebruikt als basis van het nummer.
Een ander dagdroomfiguur is de Landless Lord, een dolende figuur wiens betekenis 'verandering' is. Wanneer hij opduikt in mijn muziek treedt er vaak een onverwachte verandering op in mijn persoonlijke leven...!
En dan nu de standaardvraag: Hoe staat het met je boek over dauw?
Het had nogal te lijden onder een overvloed aan bronnen, dus die heb ik gereduceerd, en ik heb al mijn materiaal onder drie noemers geordend - natuurlijk (en alchemistisch), magisch en religieus. Natuurlijk beslaan volksgebruiken en feesten die met dauw te maken hebben, uit allerlei landen, alledrie de noemers, maar het komt langzaam samen tot een geheel.
Ben je met name geïnteresseerd in het verkennen van Britse plaatsen voor je muziek, of zou je ook graag andere delen van Europa of de wereld bezoeken?
Wel, het hoofddoel van XETB tijdens de laatste paar jaar is om te concentreren op de folklore van de direct omliggende gebieden... alhoewel tochten naar andere gebieren ook interessant zouden zijn - ik denk met name aan de venen en moerassen van Denemarken, zoals omschreven in het klassieke The Bog People van P.V. Glob.
In je interview met het Storing webzine hervertelde je het volksverhaal The Dead Moon. Kun je ons een van je andere favorieten vertellen?
Verhalen over reizen door de onderwereld hebben me altijd gefascineerd - verhalen en legenden zoals die van Orpheus, Ossian, Pwyll Prince of Dyfed, het Arthurverhaal Spoils of Annwn, en Thomas the Rhymer. Een verhaal dat ik in het bijzonder mag is dat van Koning Herla. Het verhaal werd voor het eerst opgeschreven in de 12e eeuw, in Walter Map's De Nugis Curialum. Herla was een legendarische koning van de oude Britten - ik zal het verhaal niet hier hervertellen, maar je kunt een vertaling online lezen (hier).
Er zitten vele interessante kanten aan het verhaal, zoals de interpretatie dat Herla niet van zijn paard kan afstijgen totdat de hond die hij had gekregen 'voortspringt'. Heeft Herla zichzelf en zijn mannen verdoemd tot eeuwig dolen door het aannemen van giften van de elfen, zoals de hond? Of misschien is de instructie over de springende hond wel een soort (allegorische) onderwereldlogica, of mysterieus taboe - zoals de instructie aan Orpheus om niet terug te kijken terwijl hij Eurydice uit de onderwereld leidt. In Engeland wordt de Wilde Jacht ook wel eens Herlething genoemd - mogelijk afgeleid van Herla's naam. Er zit ook een geografische verwijzing in het verhaal naar de Jacht die afdaalt in de rivier Wye bij Hereford - misschien interessant om eens nader te bekijken.
Zijn er speciale dingen die je in de toekomst die je met XETB zou willen doen, zoals optredens op speciale plaatsen of samenwerkingen met bepaalde mensen?
Ik zou zeker nog willen samenwerken met Johann Wlight en Jani Hellén - met wie ik beide al splits heb uitgebracht, en wiens muziek echt in harmonie klinkt met sommige van mijn eigen muzikale idealen... Ik kwam vorig jaar ook Tara Burke van Fursaxa tegen, en ze gaf een geweldig optreden - Ik zou graag eens met haar samenwerken, maar ben erg lui met het daadwerkelijk contact opnemen.
Ik zou ook nog graag naar de Eildon Hills in Schotland gaan, waar Thomas the Rhymer de elfenkoningin had ontmoet... en ook naar Wales, naar wat afgelegen steencirkels.
Wat zit er aan te komen voor de nabije toekomst?
Binnenkort de archief-CD van The Pneumatic Consort op Larkfall, en een XETB-bandje, Gamaaea, op Beyond Repair Records. Dan is er nog de Reynardine-verzamelaar, met onder andere English Heretic, Far Black Furlong, Mike Seed, Lanterns, Remora, ThrouRoof, Jeni Hellén, Violence Beyond the Snowline, él-g en nog wat anderen.
Er is ook sprake van dat ik met Rhid van Lanterns een serie albums ga opnemen met alleen zang, opgenomen in verschillende grotten in Yorkshire, wat interessant zou zijn als het lukt!
Bedankt voor het interview!
Phil: Ik neem al muziek op sinds mijn 15e of 16e, eerst op een oude cassetterecorder. Het varieerde zo ongeveer tussen Syd Barrett-achtige akoestische lonermuziek en noise, afhankelijk van mijn humeur. Ik was nogal in de war in die tijd, en ik denk dat ik muziek begon op te nemen als een soort therapie. Ik geloof sterk in de helende en psychologische effecten van zowel het maken van als het luisteren naar muziek. Toen ik laatst die bandjes terughoorde klonk het heel, heel slecht, maar die muziek heeft destijds wel zijn taak vervuld!XETB is officieel ontstaan bij Men-an-Tol, een interessante oude steen in Cornwall, hoewel sommige elementen al aanwezig waren in opnames die ik eerder als Xenis Emputae, Princess Head en Fields of Dharma had gemaakt. Maar Men-an-Tol heeft het allemaal echt in gang gezet... de dagen doorgebracht met het ervaren van het landschap, met z'n cirkels en oeroude tombes, dat heeft iets in me naar boven gebracht, en mijn fantasie aangewakkerd.
Wat zijn enkele belangrijke muzikale invloeden voor je?
Nou, mijn ouders hebben volgens mij wel een grote invloed gehad op waar ik naar luisterde - ze hadden veel folk- en bluesplaten. Een van mijn eerste herinneringen is denk ik dat ik onder de tafel zat te luisteren naar Andy Irvine en Paul Brady die "Arthur McBride" zingen. Ze hebben me ook met Steeleye Span bekend gemaakt - Ik vond de sfeer op albums als Now We Are Six en Below the Salt geweldig, erg duister en 'middeleeuws'.
Behalve folk kwam ik in mijn tienertijd in aanraking met een hoop vreemde muziek, nadat ik zomaar een album van Gong had gekocht... Zoiets had ik nog nooit gehoord! Toen ik meer onderzoek deed naar het verleden van Daevid Allen ging ik van een hoop 60s-psychedelia houden, vooral de Engelse. Albums als Faintly Blowing van Kaleidoscope waren erg belangrijk voor me.
De laatste tijd ben ik erg gecharmeerd geraakt van Arvo Pärt's muziek en methodes... I denk dat sommig materiaal van A Prism for Annwn en de aankomende Pneumatic Consort verzamel-CD beïnvloed zijn door zijn gebruik van de terts en zijn tintinnabulatie-methode - hoewel het natuurlijk is 'vervormd' door de lokale landschappen, mijn lo-fi spullen, algemeen gebrek aan virtuositeit, en vreemde gehoor voor geluid en structuur.Andere recente favorieten van me zijn Furekaaben, Musica Elettronica Viva, Dreamies, Prima Materia, Luciano Cilio, Metgumbnerbone, Wilburn Burchette, Pyramids, Don Cherry, Heron, Guillaume de Machaut, Alfonso el Sabio, George Crumb, Komitas...
Kun je ons iets vertellen over The Pneumatic Consort, een van je andere projecten? Wat voor concepten steken er achter?
The Pneumatic Consort is vooral gericht op windinstrumenten. Ik heb me volgens mij altijd het meest op mijn gemak gevoeld met het spelen van fluiten e.d. - dat ze werken door de adem van de bespeler maakt de instrumenten erg intiem, vind ik. De elementaire klank van windinstrumenten bestond al voor de mens - het fluiten van de wind tussen een spleet in de rotsen, of tussen de takken van een boom, bijvoorbeeld. Ik vind dat het geluid van sommige windinstrumenten - de lagere noten van de fluit in het bijzonder - een soort intuitieve, 'vrouwelijke' energie suggereert. De griekse mythe van Apollo en Marsysas werd door sommigen geïnterpreteerd als een allegorie van de overwinning van het intellect (Apollo's lier) over de lagere lusten (de auolos (hobo) van Marsysas) - of met andere woorden, de overwinning van het 'mannelijke' aspect rationaliteit. Hildegard von Bingen was wat aardiger voor de windinstrumenten, aangezien ze het geluid van de fluit vergeleek met de adem van de Heilige Geest.Een tweede album van The Pneumatic Consort is bijna af. Het heet Grotto Grove and Shrine, naar een vers uit een van mijn favoriete gedichten van Kathleen Raine, dat gevoelens oproept van het in een verkeerde tijd geboren zijn - van het dolen door een landschap waar de heilige bronnen lang geleden zijn opgedroogd, maar waar misschien nog iets van de oude wereld begraven ligt. Het bevat materiaal opgenomen in 2005, op een paar van mijn favoriete spookplaatsen (Ilkley Moor, Barden Fell), en tijdens een terugkeer naar Cornwall naar een kerk, waar - volgens de lokale folklore - een begrafenis van een elfenkoningin heeft plaatsgevonden.
En hoe zit het met dat andere project, The Neon Death Slittes?
Oh... the Neon Death Slittes is gruwelijke, zompige, rock 'n' roll-achtige muziek. De oorspronkelijke bedoeling van het project was om op de psychogeografie van de stad in te zoomen, en om een reeks 'Zodzorische' technieken toe te passen, waarbij de hierarchieën van onze samenleving worden gereduceerd tot symbolen, die dan worden opgenomen/gemanipuleerd als deel van een muzikaal project. Een voorbeeld van zo'n hierarchie zou zijn: stad > postcodes > straatnamen > huisnummers. De inhoud van ieder niveau kan dan geabstraheerd worden tot de namen en beelden van de genius loci [geest van een plaats, O.S. & D.M.K.], om een moderne stadsmythe te creëren...
Maar, afgezien van al die onzin is NDS gewoon een 'goodtime boogie band'! Ik neem niet zo veel NDS-materiaal meer op, aangezien ik er een beetje doof van wordt...
Werk je met gastmuzikanten?
Voor XETB werk ik bijna altijd alleen. Ik merk dat ik in het bijzijn van anderen niet dezelfde vrijheid heb om een landschap te ervaren. Een uitzondering was mijn partner, die "A Lyke Wake Dirge" zong op New Etheric Muse. Daarnaast is er nog een recente trip naar Barden Moor met mijn vriend Rhid (die in de band Lanterns speelt), die resulteerde in een nummer voor de aankomende Pneumatic Consort CD, dat we hebben opgenomen in een geweldig mooi, dichtbegroeid bos op de rand van een klif.
Wanneer werd je voor het eerst die wisselwerking tussen mens en natuur/landschap gewaar? Hoe zou je je relatie met de natuur omschrijven?
Nou, ik denk dat mijn eerste diepe gewaarwording in 2001 was, toen ik de prehistorische stenen van Cornwall bezocht... voor die tijd was ik volgens mij meer geïnteresseerd in de hemel - ruimte, astronomie, astrologie, enzovoort.Ik ben bang dat ik op het moment niet weet hoe ik mijn relatie tot de natuur moet definiëren! Ik herinner me dat ik jaren geleden eens iets had gelezen op een oude LP van Shirley Collins, iets in de strekking van dat veel mensen die in die tijd betrokken waren bij de folkrevival geen holistische benadering van de Engelse folktraditie hadden, maar Shirly Collins wel - dit houdt ook in dat je de 'horror of nature' begrijpt die in veel Engelse folkmuziek en folklore zit. Ik zou niet durven zeggen dat ik erg bij die gruwelen blijf hangen (integendeel!), maar de natuurlijke kringlopen van schepping en vernietiging, een gevoel van afgezonderd zijn, tijdloosheid (weg zijn van veel van de tijdseisen van de stad), en de vrijheid die je voelt als je alleen in de natuur bent; die dingen spelen allemaal een rol in mijn relatie tot de natuur...
Je zei in een ander interview dat je geïnteresseerd was in de Hermetische traditie. Wat voor soort onderzoek heb je daarnaar gedaan, en speelt het een rol in je muziek? We krijgen bijvoorbeeld het gevoel dat Alchemie een grote thematische rol speelt in sommige van je albums.
Wel, ik vind de instellingen en doctrines van de Hermetische traditie erg inspirerend - in het bijzonder hun concept van een universum waarin alle dingen met elkaar verbonden zijn via systemen van correspondentie, sympathie en antipathie. In eerste instantie waren de behandelingen van de genius loci en beschermende godheden in Agrippa's Occulte Filosofie erg van invloed op mijn ideeën...
Mijn hoofdinteresse is John Dee's Hieroglyphic Monad. Het wordt vaak geïnterpreteerd als een alchemistisch werk, maar ik denk dat uit de inleiding duidelijk wordt dat Dee sterk geloofde dat het een visuele sleutel was voor alle kunsten en wetenschappen. Zowel het symbool als de kosmologische en numerologische discussies in het boek zijn een genot om mee te spelen en te interpreteren. In zijn brief aan Maximiliaan die het werk inleidt, bespreekt Dee de verborgen kenmerken van het symbool, en hij zegt: "justly may the musician be struck with wonder when here he will perceive inexplicable, celestial harmonies without any movement and sound." Het is me echter nog steeds enigszins onduidelijk hoe de Monad gerelateerd kan worden aan muziek. Hoewel wiskundige en numerologische hulpmiddelen als de Tetrakys in zijn werk besproken worden (wat natuurlijk tot een overpeinzing van de harmonische reeks leidt), zijn verdere verkenningen van de beeldende kant van het werk nog niet echt informatief geweest. Om een voorbeeld te geven, het kruis van de Monad kan geïnterpreteerd worden als twee lijnen van vier eenheden - oftewel twee tetrachorden [helften van een toonladder, O.S. & D.M.K.] - maar deze observaties hebben op het moment nog nergens toe geleid!
The Pyrognomic Glass heeft wel wat alchemistische invloeden, vanwege het onderwerp van de nummers (dauw), en de dingen die ik destijds las. De titels van de 'lenzenserie' komen voort uit een interesse in het vroege gebruik van de optiek als onderdeel van 'natuurlijke magie' (de voorganger van de huidige wetenschap). The Selenographic Lens verwijst naar een voorwerp waarmee schrift op de Maan kon worden geprojecteerd, waarover Agrippa iets door laat schemeren. The Pyrognomic Glass is het 'brandglas' uit Porta's Natural Magick - het gebruik van zonnestralen als bron van ontsteking heeft vele 'voorwetenschappelijke' auteurs gefascineerd sinds de geschiedenis van de brandspiegels van Archimedes. Tot slot komt A Prism for Annwn uit een spiritualistisch boek van Arthur Findlay, waarin er een diagram is weergegeven van het electromagnetische spectrum dat niet alleen zichtbaar licht, röntgenstraling en dergelijken bevat, maar ook de onzichtbare 'wereld der geesten'. Ik vond het een leuk idee dat een prisma niet alleen het spectrum van zichtbaar ligt zou breken, maar op de een of andere manier ook een onzichtbare, parallelle werkelijkheid zou onthullen...Wat betreft universele correspondenties ben ik me recentelijk gaan interesseren voor de relatie tussen de muzikale kerkmodi, de zeven modi van de ethiek en de zeven Ptolemaeische sferen, zoals deze werd voorgesteld door sommige middeleeuwse schrijvers. Ik heb het gevoel dat de muziek van deze modi veel gemeen heeft met Engelse folk, en ik heb mezelf vermaakt met monofonische of door drone begeleide improvisaties, iedere dag met een andere modus... meestal op een kleine tweeoctaafs 'psaltery' [soort citer, O.S. & D.M.K.], maar zo nu en dan op het harmonium... of de banjo!
Naast inspiratie uit folklore gerelateerd aan de opnamelocaties gebruik je ook eigen concepten in je nummers zoals 'The Prince Occidental' en 'The King of Swords'. Wat voor figuren zijn dit?
Dit zijn vaak verzonnen figuren - dagdromen die in de geest tevoorschijn komen tijdens het maken van de eerste opnames. The Prince Occidental en The King of Swords zijn zoon en vader - het westelijke gedeelte van de hemel wordt geassocieerd met het element lucht, en verder heeft een uitbreiding van het concept van de zwaarden uit de tarot er nog mee te maken. Ik zal niet heel erg mystiek gaan lopen doen, maar ze staan op een lijn met Amendiel en Malgaras, een paar beschermgeesten in de raadselachtige Stenographia van Trithemius. Of Trithemius z'n werk nu cryptografish, magisch of een vreemde mengeling is, is niet duidelijk - het is een merkwaardig, raadselachtig werk... maar het beeld van een wereld die wordt getergd door hierarchieën van luchtgeesten, gerelateerd aan de delen van de hemel en bepaalde geografische locaties, dat vind ik erg inspirerend. Die invloed is ook terug te vinden op het nummer "Water Invocation" op de split met Jani Hellén, waarin de lettergrepen van de naam Hydriel (Trithemius' watergeest) zijn gebruikt als basis van het nummer.
Een ander dagdroomfiguur is de Landless Lord, een dolende figuur wiens betekenis 'verandering' is. Wanneer hij opduikt in mijn muziek treedt er vaak een onverwachte verandering op in mijn persoonlijke leven...!
En dan nu de standaardvraag: Hoe staat het met je boek over dauw?
Het had nogal te lijden onder een overvloed aan bronnen, dus die heb ik gereduceerd, en ik heb al mijn materiaal onder drie noemers geordend - natuurlijk (en alchemistisch), magisch en religieus. Natuurlijk beslaan volksgebruiken en feesten die met dauw te maken hebben, uit allerlei landen, alledrie de noemers, maar het komt langzaam samen tot een geheel.
Ben je met name geïnteresseerd in het verkennen van Britse plaatsen voor je muziek, of zou je ook graag andere delen van Europa of de wereld bezoeken?
Wel, het hoofddoel van XETB tijdens de laatste paar jaar is om te concentreren op de folklore van de direct omliggende gebieden... alhoewel tochten naar andere gebieren ook interessant zouden zijn - ik denk met name aan de venen en moerassen van Denemarken, zoals omschreven in het klassieke The Bog People van P.V. Glob.
In je interview met het Storing webzine hervertelde je het volksverhaal The Dead Moon. Kun je ons een van je andere favorieten vertellen?
Verhalen over reizen door de onderwereld hebben me altijd gefascineerd - verhalen en legenden zoals die van Orpheus, Ossian, Pwyll Prince of Dyfed, het Arthurverhaal Spoils of Annwn, en Thomas the Rhymer. Een verhaal dat ik in het bijzonder mag is dat van Koning Herla. Het verhaal werd voor het eerst opgeschreven in de 12e eeuw, in Walter Map's De Nugis Curialum. Herla was een legendarische koning van de oude Britten - ik zal het verhaal niet hier hervertellen, maar je kunt een vertaling online lezen (hier).Er zitten vele interessante kanten aan het verhaal, zoals de interpretatie dat Herla niet van zijn paard kan afstijgen totdat de hond die hij had gekregen 'voortspringt'. Heeft Herla zichzelf en zijn mannen verdoemd tot eeuwig dolen door het aannemen van giften van de elfen, zoals de hond? Of misschien is de instructie over de springende hond wel een soort (allegorische) onderwereldlogica, of mysterieus taboe - zoals de instructie aan Orpheus om niet terug te kijken terwijl hij Eurydice uit de onderwereld leidt. In Engeland wordt de Wilde Jacht ook wel eens Herlething genoemd - mogelijk afgeleid van Herla's naam. Er zit ook een geografische verwijzing in het verhaal naar de Jacht die afdaalt in de rivier Wye bij Hereford - misschien interessant om eens nader te bekijken.
Zijn er speciale dingen die je in de toekomst die je met XETB zou willen doen, zoals optredens op speciale plaatsen of samenwerkingen met bepaalde mensen?
Ik zou zeker nog willen samenwerken met Johann Wlight en Jani Hellén - met wie ik beide al splits heb uitgebracht, en wiens muziek echt in harmonie klinkt met sommige van mijn eigen muzikale idealen... Ik kwam vorig jaar ook Tara Burke van Fursaxa tegen, en ze gaf een geweldig optreden - Ik zou graag eens met haar samenwerken, maar ben erg lui met het daadwerkelijk contact opnemen.
Ik zou ook nog graag naar de Eildon Hills in Schotland gaan, waar Thomas the Rhymer de elfenkoningin had ontmoet... en ook naar Wales, naar wat afgelegen steencirkels.
Wat zit er aan te komen voor de nabije toekomst?
Binnenkort de archief-CD van The Pneumatic Consort op Larkfall, en een XETB-bandje, Gamaaea, op Beyond Repair Records. Dan is er nog de Reynardine-verzamelaar, met onder andere English Heretic, Far Black Furlong, Mike Seed, Lanterns, Remora, ThrouRoof, Jeni Hellén, Violence Beyond the Snowline, él-g en nog wat anderen.
Er is ook sprake van dat ik met Rhid van Lanterns een serie albums ga opnemen met alleen zang, opgenomen in verschillende grotten in Yorkshire, wat interessant zou zijn als het lukt!
Bedankt voor het interview!
Verwante artikelen:
- recensie: English Heretic - 2006 Annual (8/10)
- recensie: The North Sea (7,5/10)/ Xenis Emputae Travelling Band (8,5/10)
- recensie: The Pneumatic Consort - Grotto Grove and Shrine (7/10)
- recensie: Xenis Emputae Travelling Band - Heard Gripe Hrusan (8,5/10)
- recensie: Xenis Emputae Travelling Band - A Prism for Annwn (7,5/10)
- recensie: Xenis Emputae Travelling Band - Under a Soular Moon (7,5/10)
Verbindingen: