Aanvankelijk had ik niet veel interesse in de hele zogenaamde neo-folk muziek die als een golf over Europa spoelde een paar jaar terug. Ik had mijn favoriete albums van Death in June, Sol Invictus en Current 93. De nieuwe bands die verschenen waren voor mij slechts slappe aftreksels. Ik was er volledig van overtuigd dat het experimentele folk-era zijn climax jaren geleden al had bereikt. En toen hoorde ik Werkraum. Ik kan me niet precies herinneren hoe ik ze had leren kennen of waarom ik hun debuutalbum Unsere Feuer Brennen! had gekocht. Het zou kunnen dat de illustratie op de omslag mijn aandacht trok. Ik beschouw dit nog steeds als een van de prachtigste omslagen die er zijn; heel eenvoudig en zonder enige tekst, waardoor de leeuw die de ruiters doodmaakt de volle aandacht krijgt. Maar dit album is meer dan alleen een mooie omslag. Het bevat 11 van de meest oprechte en sterke nummers van de laatste jaren.

De man achter Werkraum is de Berlijnse Axel Frank. Overduidelijk een zeer competente muzikant. Hij wordt ondersteund door een aantal vrienden uit verschillende bands. Jason Thompkins van Harvest Rain en Nick Nedzinsky kennen we van Lady Morphia. Er zit ook een vrouw in dit collectief genaamd Antje Hoppenrath. Ik zal later nog terug komen op deze muzikanten.

"Nocturne" is het eerste nummer, een zeer stemmig neo-klassiek nummer met een diepe mannelijke speech. Het is het enige nummer met Engelse teksten en de tekst is geïnspireerd op een gedicht van John Dowland, maar wie het gedicht voorleest staat niet vermeld.
Het is een mooie manier om het album te openen. Bombastische en pompeuze intro's kunnen nogal eens saai zijn. Als ze niet slecht in elkaar steken, duren ze meestal veel te lang om nog leuk te zijn, maar "Nocturne" heeft hier helemaal geen last van.
Na het uitfaden van de intro begint "Die letzte Jagd", een nummer volgens alle ongeschreven regels van de neofolk, samen geschreven met Lady Morphia. Eenvoudige gitaar, snare- en tom-percussie worden tussen de coupletten door begeleid door trompet. Maar wat "Die letzte Jagd" zo'n speciaal nummer maakt is de pakkende melodie, en Axel Frank die laat zien dat hij niet alleen een goede muzikant is, maar ook nog een uitstekend zanger.

Hierop volgt "Chanson de la plus haute tour". Dit is een veel kalmer nummer, ergens tussen psychedelische en middeleeuwse akoestische folk. Antje zingt een in het Duits vertaald gedicht van Arthur Rimbaud, en deze vrouw moet wel goed geschoold zijn in zang... Wat een stem! En WAT een nummer! Hier kan ik geen genoeg van krijgen. Ik kan hem soms uren op repeat zetten en ieder keer als het refrein komt, waar Axel en Antje in duet zingen, krijg ik weer prettige koude rillingen.
Om de boel een beetje te balanceren is het vierde nummer ("Einsamer nie") minder opvallend. Kolkende orgels and verwrongen stemmen, op een futuristische neoklassieke manier. Het vijfde nummer ("Legion"), aan de andere kant, is weer een neofolk-meesterwerk, iets langzamer dan "Die letzte Jagd", maar net zo goed, zo niet beter. De vervormde electrische gitaar op de achtergrond is fascinerend. En Axel's zang ook (alweer).

Nu, na vijf min of meer perfecte nummers, zou je misschien denken dat het album wat kracht verliest. Maar niets is minder waar. "Steh Auf Nordwind" is meteen een hit. Van de klokken in het begin tot de fade out aan het einde: een perfect neofolknummer! Als de andere nummers al pakkend waren, dan weet ik niet hoe je dit moet noemen. Het rust iets meer op de electrische dan de akoestische gitaar, wat voor mij een volkomen nieuwe, maar op geen enkele manier onprettige manier van neofolk spelen was. Je hebt misschien wat tijd nodig om te verteren wat je net gehoord hebt, en dat kan mooi tijdens "Dignitas Dei", weer zo'n experimenteel 'tussennummer' zonder eigenlijke structuur, en vol van futuristische geluiden. Hoewel deze beter is dan "Einsamer nie", kun je hem het beste beschouwen als een vullertje tussen de nummers, dan een op zichzelf staand iets. Nu dat je dit verteerd hebt kun je je weer voorbereiden op de volgende aanval. "Ewigland" is een samenwerking met Harvest Rain, en als je die eerder gehoord hebt, weet je wat je kunt verwachten: een erg verlaten sfeer. Het geeft je op een bepaalde manier een raar gevoel. Het karakteristieke gitaarspel van Jason Thompkins wordt bijgestaan door de stem en snare van Alex, en samen vormt dit weer een memorabel nummer.
En er volgt nog een neofolknummer: "Heilige Krieg". "Hohezeit" zit weer meer in de richting van de middeleeuwse, met Antje weer achter de microfoon. Ten slotte is er de outro "Civitas Dei", met een trots militair gevoel in het begin, en een spacy drone aan het einde.

Dus waarom verdient Unsere Feuer Brennen! een Eclipsstatus? Simpel: het is een meesterwerk. Het blijft ook een erg persoonlijk album, ook al laten de gastartiesten hun sporen na.
Dit is een formidabel debuut van een band die iedere willekeurige kant op kan gaan, en nog steeds mijn volledige steun en respect zal krijgen. Dit album deed me beseffen dat neofolk meer is dan de oudjes van World Serpent, en het heeft mijn ogen geopend voor de wereld van de nieuwe golf artiesten binnen de duistere folk.
50 minuten en drie verschillende stijlen van de beste neofolkgeluiden op een album - dit is een must-have voor iedereen. Bedankt.

CME