Väre was Tenhi's tweede volledige album, dat liet zien dat de band enorme vooruitgang had geboekt sinds Kauan en de airut:ciwi EP. Alhoewel die twee albums al vrij goed waren, en al lieten zien dat de band een unieke stijl had, bewees Väre dat de band in staat was hun vaardigheden als muzikanten en songwriters te verfijnen. Het album laat een zeer grote variëteit zien aan stemmingen en geluiden, en tegelijkertijd zijn alle nummers toch herkenbaar als werk van Tenhi. Bij mijn weten zijn er weinig artiesten (als ze er al zijn) die zelfs maar in de buurt komen van het geluid van deze Finnen, dat je misschien nog het beste in hun eigen woorden kunt omschrijven: "folk-influenced progressive music".

Het album begint met het mysterieuze "Vastakaiun", dat wordt gedragen door fluit, strijkers, prachtig klinkende percussie en de typische klaagzang-achtige stem. Het wat opgewektere "Jäljen" laat de natuurlijke manier zien waarop Tenhi kan wisselen tussen verschillende stemmingen, zonder dat het vreemd klinkt. "Vilja" is een ander prachtig nummer, met een rustige melodie die wordt uitgewerkt met gitaar en zang en een mooie fluitsolo aan het eind. Maar goed, daar probeer ik alweer ieder nummer individueel te omschrijven, omdat ze gewoon allemaal zo goed zijn. Een aantal andere stukken die ik toch gewoon moet noemen: het gelijknamige instrumentele "Tenhi", dat een prachtige bewerking is van het nummer dat oorspronkelijk verscheen op de Kertomuksia demo uit 1997. Dan zijn er nog de ritualistische tribalgeluiden op "Varis Eloinen", met de diepe harmonieuze zang en trommels, dat later wordt overheerst door gitaar. Het album eindigt met het fraaie "Kuolleesi Jokeen", een vertegenwoordiger van de simpele maar zeer goede gitaarballades die de band ook kan maken.

Ik denk dat er ook iets magisch kleeft aan de teksten van de band. Voor een buitenstaander kan een taal als Fins als snel poëtisch klinken, maar de Engelse vertalingen laten zien dat Tenhi diep geïnspireerd is door elementen uit de natuur en het weer, en melancholische en folklore sferen. Zoals altijd sluit het artwork goed bij de muziek aan, en op dit album heeft de band voor de eerste keer zijn eigen draai aan het boekje gegeven. Het is klein, met zwart en wit op een ondergrond van dik grijs papier gedrukt, dat zowel de teksten als de foto's laat zien, die een uniek karakter krijgen door het beperkte kleurengebruik.

Je kunt wel stellen dat dit een uitmuntend album is van een van de meest interessantste bands van dit moment. Als je nog maar net bekend bent met Tenhi en je alleen hun nieuwste meesterwerk Maaäet kent, vergeet dan niet naar zijn voorganger te kijken. Als je helemaal nog niets van de band gehoord hebt, begin daar dan snel aan, dit album zal je de perfecte introductie geven. Dit album is kortom de eclipsstatus waardig en aan iedereen zeer aan te bevelen.

O.S.