Als er een album is dat voor mij aan de vage omschrijving van duister en experimenteel voldoet is het wel The Whorse's Mouth van deathrock-legende Rozz Williams (1963-1998). Een album -en een project- dat naar mijn idee nooit de aandacht heeft gekregen dat het verdient. Doorgaans gaat de meeste aandacht uit naar (gothic/death)rockprojecten als Christian Death of Shadow Project. Misschien ligt hierin ook wel een van de oorzaken waarom dit album zo vergeten lijkt te zijn: op The Whorse's Mouth horen we allerlei invloeden en geluiden, maar zeker geen standaard deathrock of "gothrock". Ik kan eigenlijk geen betere omschrijving bedenken voor dit album dan het eerder genoemde duister en experimenteel; het album varieert van smerige industrial- en noiseachtige nummers als "Raped" en "Best of the Breed" tot adembenemend mooie, maar ook zeer melancholische nummers gedragen door piano, diverse klassieke instrumenten en geluidseffecten als "A Fire of Uncommon Velocity" en "Dec. 30, 1334". Het is zeker een van de originelere albums in mijn collectie; zeer gevarieerd, met nummers die goed in elkaar steken.

Anders dan de naam van het project doet vermoeden zijn de nummers en teksten op The Whorse's Mouth niet alleen door Rozz Williams zelf geschreven, maar ook door de verschillende muzikanten die aan het project meewerkten, te noemen Erik Christides, Ryan Gaumer, Paris, en Erik Freeman. Dan speelt Christian Omar Madrigal Izzo nog drums op "Best of the Breed" en "Who's in Charge Here" en verzorgt Anne Marie de prachtige viool die we horen op "A Fire of Uncommon Velocity". Al met al een behoorlijk hechte samenwerking en niet echt een soloproject.
Op alle nummers horen we Rozz Williams de teksten voordragen met zijn karakteristieke zachte stem. Deze teksten zijn in mijn ogen ook erg origineel en doen me denken aan een soort vreemde mix tussen moderne poëzie en apocalyptische visioenen. De teksten zitten allemaal zeer poëtisch in elkaar, waarbij betekenis, ritme, woordassociatie en allerlei soorten rijm en metaforen in elkaar overvloeien. Een klein voorbeeld illustreert dit nog het beste:

(uit "Best of the Breed")
I would enjoy hanging you more than staying in this circle of love and danger
a murderous plot played out in vague extremes
Stick those pointed prongs strong
Pierce any heart that might annoy you
No sacramental goat protrudes in blind
with draw all - kill it now or forgive the
holy gown cow stun pun, doesn't it all run in vein?

Het artwork sluit perfect op dit soort teksten aan: vervreemdende collages met allerlei verwijzingen, gemaakt door Williams en Christides. En ook de muziek vormt een rijke collage aan geluiden en sferen. Het album begint met "Temptation", een nummer met een subtiel mid-tempo ritme en verschillende geluidseffecten en op de voorgrond natuurlijk Rozz die onder meer een deel van het Onze Vader citeert. "Raped" is wat mij betreft het meest opvallende nummer op het album. Het lijkt door de combinatie van het vrolijke tv-deuntje en de verontrustende sample wel een muzikale uitvoering zijn van de collages die Williams heeft gemaakt, die vaak ook elementen bevatten uit de moderne cultuur, gemengd met verontrustende beelden en boodschappen. Het mooiste nummer van dit album en sowieso een van de prachtigste nummers die ik ken is "A Fire of Uncommon Velocity". Het is het eerste nummer op The Whorse's Mouth in deze stijl: een spookachtig mooie pianomelodie, vergezeld door sfeervolle viool en sterke tekst. Perfect voor koude winternachten bij kaarslicht. Ook "HER Only sIN" is opvallend. Een ontspannen ritme en baslijn, met terugkerende geluidseffecten en pianoaccenten die het nummer structuur geven en een tekst die lijkt te gaan over de aftakeling die heroïnegebruik met zich meebrengt, "A Brother of Low Degree" heeft dezelfde ontspannen klank. "Dear Skin" begint heel mooi, met piano en viool en slaat halverwege om in rustige, zich herhalende effecten. De teksten zijn overigens ook vaak nogal grof en rauw, waardoor het zomaar kan gebeuren dat je naar een serene melodie zit te luisteren en Rozz het opeens over 'condescending fuckholes' heeft. Het laatste fraaie, maar zeer droevige pianonummer is "Dec. 30, 1334", met alweer een paar prachtige pianolijnen, ditmaal vergezeld door een vrij prominente bas. De tekst van het nummer is een afscheid en treurige terugblik op het leven. Het album sluit af met het heftige, noise-achtige "Best of the Breed", een nummer met veel distortion en een herhalende hoge pieptoon, dat wederom de veelzijdigheid van dit project laat horen.

De teksten en duistere sfeer binden alle nummers aan elkaar en zorgen voor een unieke sfeer, ik ken zelf in ieder geval geen albums van andere artiesten die hier op lijken. Het meest in de buurt komt misschien nog iets als Nico, maar ook vooral omdat dat ook van die unieke en duistere muziek is. The Whorse's Mouth is een diepgaand album waaraan veel te ontdekken valt en dat zeker meer bekendheid verdient.

D.M.K.