nederlands
englishAlle inhoud is © 2006-2009, Evening of Light.
Voor onze tweede eclipsrecensie willen we duidelijk maken waaraan we de naam van onze site hebben ontleend. The Marble Index is het eerste album van Nico waarin ze duidelijk haar eigen stijl ontwikkeld. Waar Chelsea Girls (1966) vooral uit brave, folkachtige popliedjes bestond, klinkt The Marble Index volledig anders. Nico is duidelijk haar weg ingeslagen en dit komt tot uiting in een grensverleggende, experimentele plaat.
"Prelude" leidt het album in, met een rustige piano en belletjes. Dit nummer gaat meteen over in "Lawns Of Dawns", waar Nico's lage, melancholische zang en harmoniumspel over een vervreemdende begeleiding klinken. "No One Is There" is weer wat intiemer, door de verschillende vioollijnen die Nico begeleiden. "Ari's song" is een prachtig, maar toch ook verontrustend, slaaplied voor haar zoontje en ook "Facing The Wind" heeft een sterk persoonlijk karakter. De stormachtige sfeer in dit laatste nummer komt tot uitdrukking in de wilde piano en percussie. Op "Julius Caesar (Memento Hodie)" neemt het harmonium weer een centrale plaats in. "Frozen Warnings" doet denken aan lege, bevroren vlaktes, maar is door de geleidelijke opbouw toch ook hoopvol. "Evening of Light" is dreigend en onheilspellend, alsof de Dag des Oordeels nabij is, waarbij onduidelijk is of er verlossing of verdoemenis zal zijn. Hoe dan ook is het einde van dit nummer door de vervormde, zware geluiden en viool wel erg beangstigend. Hierna wordt de sfeer weer rustig, als een soort stilte na de storm, om zo verder te gaan met het prachtige "Roses In The Snow", waar Nico begeleid door harmonium en drones één van de mooiste teksten die ooit geschreven is ten gehore brengt. Als laatste is er dan nog en het a cappella "Nibelungen", dat bewijst dat Nico ook zonder begeleiding een nummer kan dragen.
Nu, na bijna veertig jaar, klinkt dit album nog steeds origineel en is daardoor ook tijdloos. Nico is sterk experimenteel en vervreemdend, maar blijft op The Marble Index toch ook zeer persoonlijk en oprecht, een zeldzame combinatie. Naar ons idee is deze plaat één van de absolute mijlpalen in de duistere experimentele muziek en daardoor ook bijzonder representatief voor onze website.
D.M.K.
"Prelude" leidt het album in, met een rustige piano en belletjes. Dit nummer gaat meteen over in "Lawns Of Dawns", waar Nico's lage, melancholische zang en harmoniumspel over een vervreemdende begeleiding klinken. "No One Is There" is weer wat intiemer, door de verschillende vioollijnen die Nico begeleiden. "Ari's song" is een prachtig, maar toch ook verontrustend, slaaplied voor haar zoontje en ook "Facing The Wind" heeft een sterk persoonlijk karakter. De stormachtige sfeer in dit laatste nummer komt tot uitdrukking in de wilde piano en percussie. Op "Julius Caesar (Memento Hodie)" neemt het harmonium weer een centrale plaats in. "Frozen Warnings" doet denken aan lege, bevroren vlaktes, maar is door de geleidelijke opbouw toch ook hoopvol. "Evening of Light" is dreigend en onheilspellend, alsof de Dag des Oordeels nabij is, waarbij onduidelijk is of er verlossing of verdoemenis zal zijn. Hoe dan ook is het einde van dit nummer door de vervormde, zware geluiden en viool wel erg beangstigend. Hierna wordt de sfeer weer rustig, als een soort stilte na de storm, om zo verder te gaan met het prachtige "Roses In The Snow", waar Nico begeleid door harmonium en drones één van de mooiste teksten die ooit geschreven is ten gehore brengt. Als laatste is er dan nog en het a cappella "Nibelungen", dat bewijst dat Nico ook zonder begeleiding een nummer kan dragen.
Nu, na bijna veertig jaar, klinkt dit album nog steeds origineel en is daardoor ook tijdloos. Nico is sterk experimenteel en vervreemdend, maar blijft op The Marble Index toch ook zeer persoonlijk en oprecht, een zeldzame combinatie. Naar ons idee is deze plaat één van de absolute mijlpalen in de duistere experimentele muziek en daardoor ook bijzonder representatief voor onze website.
D.M.K.