Martyn Bates is al vanaf de jaren '70 actief geweest als zanger, tekstschrijver en muzikant. Hij is vooral bekend geworden door zijn werk in de alternatieve rockgroep Eyeless in Gaza en neo-folkliefhebbers zouden hem kunnen kennen als de helft van Twelve Thousand Days. Zelfs ambientliefhebbers zouden hem kunnen kennen, door zijn samenwerkingen met mensen als Mick Harris en Troum. Het maakt niet uit wat voor muziek je hier heeft gebracht, de kans is groot dat Bates hier iets mee gedaan heeft. Buiten deze projecten, heeft Bates ook nog een uitgebreide solo-carrière en heeft hij de afgelopen drie decennia al meer dan tien albums en EP's uitgebracht. Alhoewel het erg moeilijk is om een album uit zijn voornamelijk zeer goede discografie uit te kiezen, vind ik Mystery Seas zeker een van zijn beste albums en een uniek album in de alternatieve muziek in het algemeen.

Zoals gewoonlijk het geval is, ontwikkelt de muziek zich rondom de prachtige stem en teksten van Bates, maar de instrumentele achtergrond wisselt per album. In dit geval heeft hij zich gericht op melodieën en waves op synth en orgel, en heeft hij bijvoorbeeld elementen als de banjo - die we konden horen op het hierop volgende album, Imagination Feels Like Poison- achterwege gelaten. Het resultaat is een gevarieerde verzameling liedjes, soms ontspannen en dromerig, en soms wat meer op de voorgrond. Voorbeelden van dit laatste zijn "Imagination Feels Like Poison" (niet te verwarren met het gelijknamige album, dat overigens een nummer bevat dat -hoe anders- "Mystery Seas" heet) en "You, Looking to Me for a Sign", allebei up-tempo nummers, waarvan de melodische achtergrond de drijvende kracht vormt. De climax van deze stijl is misschien wel het uitstekende "Over the Waters", die intense, wanhopige zang combineert met een toepasselijke synth- en pianoachtergrond.

Tegelijkertijd heeft dit album ook een rustigere kant, op veel verschillende manieren. Soms melancholisch, zoals in "Everywhere There's Rain", of wat meer duister en dreigend, zoals "Calm of Dark" en "Of Night". Maar misschien zijn de korte, dromerige nummers nog het beste, zoals "Trade Winds" en "Midday Coming Misty". In minder dan drie minuten laten ze perfect horen hoe Martyn zang, melodie en tekst combineert. Deze uitschieters nemen trouwens niet weg dat de sfeer over het gehele album vrij consistent is, zowel in kwaliteit als in emotie. Dit zorgt ervoor dat dit album echt een meesterwerk is geworden.

Een groot deel van de liedteksten (of eigenlijk gedichten, want dat zijn ze) komen uit het begin van de jaren '80, vandaar dat de ondertitel ook Letters Written #2 is, wat verwijst naar Bates' EP uit 1982, die andere teksten uit dezelfde periode bevat. Ook zijn er nog een aantal nieuwere teksten aan dit album toegevoegd. Alle teksten hebben echter een hoog kwaliteitsniveau. De gedichten van Bates zijn vaak melancholisch, dromerig, metaforisch en erg goed.

Alhoewel ik mijn twijfels heb om dit Bates' beste album te noemen -aangezien zijn albums vaak zeer verschillen en moeilijk met elkaar te vergelijken zijn, is dit zeker een van de beste. Shayo heeft er goed aan gedaan dit album vorig jaar opnieuw uit te brengen (met nieuw artwork en mastering), aangezien dit misschien zal helpen dit album en deze artiest bij een nieuwer publiek te introduceren. Dit zou zeker terecht zijn, omdat Martyn Bates helaas een erg ondergewaardeerde zanger en artiest blijft. Albums als deze hebben een zekere tijdloze kwaliteit, en zijn moeilijk te categoriseren, met zowel wortels in de folk als in de alternatieve muziek. Ik zou dit album graag willen vergelijken met het solowerk van Nico. Alhoewel beide artiesten een erg verschillende benadering en sfeer hebben, hebben ze beide gemeen dat ze het lied in een van zijn puurste vormen laten horen, met een zwart randje. Mystery Seas is een prachtig album dat al onze lezers een kans zouden moeten geven.

O.S.