Evening of Light :: Concert :: Kiss The Anus Of A Black Cat, Narsilion, Ait!, Sol Invictus (09 Augustus 2008, Utrecht)

Kiss The Anus Of A Black Cat, Narsilion, Ait!, Sol Invictus

09 Augustus 2008, Ekko, Utrecht
door D.M.K., met dank aan Elleke Bosma

Alle foto's door O.S. & D.M.K. / Evening of Light

Het oerhollandse Summer Darkness is inmiddels uitgegroeid tot een van de grootste evenementen in Europa op het gebied van duistere muziek. Gelukkig zijn ze naast het aantrekken van grotere acts ook onze kleine scene niet vergeten. Er waren twee interessante en portemonnee-vriendelijke zij-evenementen, namelijk het Noise Central Festival III en Le Salon d'Esprit en met name de zaterdag van het festival zelf was gevuld met interessante muziek die goed in onze kleine niche past.
Ik zou graag een verslag schrijven van Noise Central Festival III en Le Salon d'Esprit, maar aangezien ons eigen O.S. hier ook heeft opgetreden, leek dit me een beetje ongepast. Ik kan alleen iedereen aanraden deze evenementen in de gaten te houden, omdat ze veel interessante muziek te bieden hadden.

Waar ik wel over kan schrijven is Summer Darkness zelf en dan met name de zaterdag in de Ekko. Allereerst trad daar de Belgische dark folk formatie Kiss The Anus Of A Black Cat op, dit heb ik helaas zelf voor het grootste deel moeten missen wegens moeilijkheden met de kaartjes. Gelukkig heb ik iemand gevonden die wel het hele concert heeft gezien en hierover graag wat wil schrijven, ik geef even het woord aan Elleke Bosma: In één woord: overdonderend. Zanger/gitarist Stef Irritant leidt de band met zijn zeer indringende, kippenvel bezorgende zang en repetitieve gitaarprogressies die doen denken aan het bezwerende van Current 93. Met een weloverwogen korte set van een half uur geeft de band blijk van een enorme energie en intensiteit, die nog lang daarna blijft hangen.

Tussen de concerten door werden sfeervolle plaatjes gedraaid door Arjen Grolleman en Bob Rusche, die we kennen van het radioprogramma X-Rated van Kink-FM. Na 'Kattengat' was het tijd voor Narsilion, een Catalaans duo dat middeleeuws-geïnspireerde sprookjesachtige folk maakt. De muziek past goed in het straatje van bands als Faun, dus was het eigenlijk wel vreemd dat laatstgenoemde band bijna tegelijkertijd met dit project speelde. Maar goed, over naar de muziek. Die wordt verzorgd door 'Lady Nott' en 'Sathorys Elenorth'. Beiden spelen ze verschillende instrumenten en ze zingen ook allebei. Ik moet eerlijk zeggen dat dit soort muziek niet echt mijn smaak is. Ik vind het -net als Faun- te zoetsappig en niet origineel genoeg. Als je echter wel van dit soort Tolkien geïnspireerde folk houdt, zou je dit zeker eens moeten beluisteren en bekijken. De muziek was sfeervol, de zang mooi en ook het gebruik van verschillende instrumenten was leuk. De grootste misser was alleen dat er geen volledige band op het podium stond. Veel van de geluiden en instrumenten werden uit het keyboard getoverd, terwijl beide artiesten genoeg instrumenten konden bespelen om er ook zonder de backing tape een mooi en intiem concert van te maken.

Na een aantal nummers zijn we op pad gegaan naar het Domplein, waar Sieben zou spelen, het neo-folkproject van de Engelse Matt Howden. Het concert liep vertraging op door een vuurshow, die naar mijn idee beter in het donker had kunnen plaatsvinden, omdat je het vuur dan ook echt goed kan zien. Gelukkig hebben we nog een paar nummers mee kunnen pikken, die prima klonken, eigenlijk zoals we van Matt gewend zijn. Snel weer terug naar de Ekko, want hier zou Ait! zo beginnen. Ait! is het eenmansproject van Tairy Ceron. Het Summer Darkness programmaboekje omschrijft de muziek als volgt: 'Somewhere between post-apocalyptic nihilism and erotic necrophilia or romance.' Een hele mond vol, maar het komt eigenlijk neer op een levendige podiumperformance van meneer Ait! met een bevallige paspop en verschillende andere rekwisieten, variërend van een bos bloemen tot een grote rubberen dildo (waar overigens niets mee gebeurde dat ongepast zou zijn voor jeugdige kijkers). Dit geheel wordt begeleid door live zang met veel effecten en backing tape met gevarieerde disco-achtige elektronische muziek. Aan de zijkant van de zaal was een bijpassende filmcollage gemaakt van vintage porno en andere cultfilms. De set was leuk, pakkend en gevarieerd en zeker de moeite waard om te zien, maar ik vraag me af of de muziek zelf (zonder live-act) ook de aandacht zou weten vast te houden. Liefhebbers van de decadente sfeer van bands als Ordo Rosarius Equilibrio, zouden dit zeker eens moeten zien.

Dan is het tijd voor de hoofdact, Sol Invictus. Ik had Tony Wakeford en kornuiten het laatst gezien in het voorjaar van 2007, waar ze een prachtig optreden gaven in de Luchtbal te Antwerpen, waar helaas veel te weinig mensen op af kwamen. Ditmaal zat de zaal echter helemaal vol en was het publiek ontzettend enthousiast -en terecht- want het was een erg goed optreden. In tegenstelling tot Narsilion en Ait! werden we nu weer getrakteerd op een volledige, zeskoppige band. Naast nummers van Sol Invictus, werden er ook traditionale volksliederen gezongen door Andrew King, een leuke variatie. Andrew's diepe, krachtige stem zorgde voor een goede afwisseling met de wat meer rechtlijnige zangstijl van Tony Wakeford. Tijdens het eerste nummer ("Abbatoirs of Love") was er bovendien een gastoptreden van Matt Howden. De setlist was erg gevarieerd, klassiekers als "Media" en "Sawny Bean" werden afgewisseld met nieuwere nummers als "We Are The Dead Men" en "Into The Woods". Erg goed vond ik een nummer dat ik nog niet kende, maar wat afsloot met het traditionele "We carry death out of the village, we bring summer into the village!", dat je behalve uit de traditionele folklore ook zou kunnen kennen van The Wicker Man. Erg krachtig! "An English Garden" was voor mij ook een van de hoogtepunten, prachtig! Van Andrew King vond ik vooral "Twa Corbies" erg de moeite waard. Als toegift werd het nieuwe "Black Leg Miner" gespeeld. En zo kwam een geslaagde avond aan zijn einde.
Het was erg leuk dat ze een grote band als Sol Invictus hebben weten samen te brengen voor dit festival. De volgende dag speelde Sol Invictus nog een keer, ditmaal gratis op het Domplein. Er werden een aantal andere nummers gespeeld, waardoor het ook de moeite waard was voor de mensen die ze zaterdag al hadden gezien. Ik vind het zelf echter leuker en sfeervoller om dit soort bands in kleine, donkere zaaltjes te zien in plaats van in het felle daglicht op een drukke markt. Hiermee kwam voor ons de Summer Darkness tot een goed einde. Ik hoop dat we volgend jaar weer zo'n leuk programma voorgeschoteld krijgen!