nederlands
englishAlle inhoud is © 2006-2009, Evening of Light.
Signe Tollefsen, Marissa Nadler
09 October 2007, dB's Utrechtdoor O.S. & D.M.K.
Alle foto's door O.S. / Evening of Light
Dit concert hebben we op het laatste nippertje in de agenda gezet, maar het was een perfecte gelegenheid om ons eerste concertverslag in elkaar te zetten. Toen we erachter kwamen dat Marissa Nadler de Lage Landen ging bezoeken op haar uitgebreide tour konden we natuurlijk niet thuis blijven zitten. Daarbovenop kregen we de kans om eens wat talent uit eigen land te zien, dus de keuze om een korte reis naar de (voor O.S.) vertrouwde dB's in Utrecht te ondernemen was snel gemaakt.
Het blijkt dat dB's niet alleen fijne oefenruimtes heeft, maar ook wat aardige kleine zaaltjes. De kleine ruimte was passend aangekleed met wat tafeltjes, stoelen, bankjes en kaarsen, maar de meeste plaats was gereserveerd voor staand publiek. Het podium was ruim genoeg voor de meeste bands, dus deze twee solodames hadden meer dan genoeg plek om te bewegen.
Signe Tollefsen begon als eerste, en deze half-Amerikaanse, half-Nederlandse jonge vrouw met de Scandinavische naam bewees een verborgen talent te zijn. Ze speelde goed geschreven Engelse nummers in een toegankelijke en herkenbare singer/songwriter-stijl. Het geluid was uitstekend, en dat versterkte haar toch al erg warme (en smetteloze) stem, met een erg warme set als gevolg. Signe heeft een groot stembereik, variërend van zacht, bijna fluisterend tot intens en krachtig, hoog tot laag. Over het algemeen vonden we de liedjes en teksten iets te conventioneel voor onze smaak, maar het nummer waar Signe begon te experimenteren met loops was een positieve uitschieter. Daarnaast heeft ze een erg fijne podiumpersoonlijkheid, en de interactie met het publiek was openhartig en vaak grappig. Kortom, dit is niet iets wat we doorgaans in de CD-speler zouden doen, maar niettemin een heel fijne live-ervaring, door iemand die het zeker verdient om veel bekender te zijn in ons land.
Dan was het tijd voor Marissa. Aan het begin van de avond was ze al in de ruimte: ze stond alleen aan een tafeltje, een scene die recht uit een oude film zou kunnen komen. Het bleek dat haar reputatie als erg onzekere artiest terecht is, want ze leek toch flink de zenuwen te hebben voordat ze opkwam. Maar, als er iemand is die niet onzeker hoeft te zijn, is het Marissa. Als ze eenmaal op het podium staat gebeurt er wat magisch. Zelfs de soundcheck - een gehusselde versie van de 'hitsingle' "Diamond Heart" - klonk geweldig, en lokte meteen het eerste applaus uit. Vanaf dit punt liep het gesmeerd. Ondanks problemen met de monitor gedurende de eerste paar nummers, om maar te zwijgen over gezondheidsproblemen, gaf ze een uitstekende show weg. Bescheiden wanneer ze spreekt, maar avontuurlijk tijdens het spelen: de nummers waren over het algemeen iets losser dan op de albums, zowel qua zang als gitaar. Net als Signe was Marissa een plezierige gastvrouw, bescheiden en aardig. En zoals het een echte vrouw betaamt drinkt ze niet in het openbaar; als er van de whiskey-cola genipt moest worden draaide ze netjes haar rug naar het publiek. We hoorden nummers van alle albums, wat bewijst dat ze goed te combineren zijn in een live-setting. Hoogtepunten waren de Leonard Cohen-cover "Famous Blue Raincoat", de tragische murder ballad "Mr. John Lee" en vooral het onnavolgbare "Fifty Five Falls", ditmaal met spacy gitaareffecten dit het nummer een nog spookachtigere sfeer geven dan het origineel. Zeker weten een uitstekend concert, en daarom is het des te treuriger dat Marissa genoodzaakt was om het Franse gedeelte van de Europese tour te annuleren vanwege gezondheidsredenen. Ons medeleven gaat uit naar de mensen die haar daar wouden gaan zien: we weten nu wat jullie moeten missen!
Het blijkt dat dB's niet alleen fijne oefenruimtes heeft, maar ook wat aardige kleine zaaltjes. De kleine ruimte was passend aangekleed met wat tafeltjes, stoelen, bankjes en kaarsen, maar de meeste plaats was gereserveerd voor staand publiek. Het podium was ruim genoeg voor de meeste bands, dus deze twee solodames hadden meer dan genoeg plek om te bewegen.
Signe Tollefsen begon als eerste, en deze half-Amerikaanse, half-Nederlandse jonge vrouw met de Scandinavische naam bewees een verborgen talent te zijn. Ze speelde goed geschreven Engelse nummers in een toegankelijke en herkenbare singer/songwriter-stijl. Het geluid was uitstekend, en dat versterkte haar toch al erg warme (en smetteloze) stem, met een erg warme set als gevolg. Signe heeft een groot stembereik, variërend van zacht, bijna fluisterend tot intens en krachtig, hoog tot laag. Over het algemeen vonden we de liedjes en teksten iets te conventioneel voor onze smaak, maar het nummer waar Signe begon te experimenteren met loops was een positieve uitschieter. Daarnaast heeft ze een erg fijne podiumpersoonlijkheid, en de interactie met het publiek was openhartig en vaak grappig. Kortom, dit is niet iets wat we doorgaans in de CD-speler zouden doen, maar niettemin een heel fijne live-ervaring, door iemand die het zeker verdient om veel bekender te zijn in ons land.
Dan was het tijd voor Marissa. Aan het begin van de avond was ze al in de ruimte: ze stond alleen aan een tafeltje, een scene die recht uit een oude film zou kunnen komen. Het bleek dat haar reputatie als erg onzekere artiest terecht is, want ze leek toch flink de zenuwen te hebben voordat ze opkwam. Maar, als er iemand is die niet onzeker hoeft te zijn, is het Marissa. Als ze eenmaal op het podium staat gebeurt er wat magisch. Zelfs de soundcheck - een gehusselde versie van de 'hitsingle' "Diamond Heart" - klonk geweldig, en lokte meteen het eerste applaus uit. Vanaf dit punt liep het gesmeerd. Ondanks problemen met de monitor gedurende de eerste paar nummers, om maar te zwijgen over gezondheidsproblemen, gaf ze een uitstekende show weg. Bescheiden wanneer ze spreekt, maar avontuurlijk tijdens het spelen: de nummers waren over het algemeen iets losser dan op de albums, zowel qua zang als gitaar. Net als Signe was Marissa een plezierige gastvrouw, bescheiden en aardig. En zoals het een echte vrouw betaamt drinkt ze niet in het openbaar; als er van de whiskey-cola genipt moest worden draaide ze netjes haar rug naar het publiek. We hoorden nummers van alle albums, wat bewijst dat ze goed te combineren zijn in een live-setting. Hoogtepunten waren de Leonard Cohen-cover "Famous Blue Raincoat", de tragische murder ballad "Mr. John Lee" en vooral het onnavolgbare "Fifty Five Falls", ditmaal met spacy gitaareffecten dit het nummer een nog spookachtigere sfeer geven dan het origineel. Zeker weten een uitstekend concert, en daarom is het des te treuriger dat Marissa genoodzaakt was om het Franse gedeelte van de Europese tour te annuleren vanwege gezondheidsredenen. Ons medeleven gaat uit naar de mensen die haar daar wouden gaan zien: we weten nu wat jullie moeten missen!
  |
 
|
| Of bekijk alle foto's op Flickr: hier. |
Verwante artikelen: